حسین حسنی | تمامی صفات خداوند متعال که سرچشمه تمام خوبیها است در عالم خلقت ظهور و بروز دارد و ما موظفیم در مسیر الهی شدن در همه ابعاد زندگی خود را متصف به صفات خداوند کنیم و رنگ و صبغه الهی به خود و زندگی مان بدهیم.اهل بیت(ع) در این مسیر به عنوان نماد بروز و ظهور صفات الهی در انسان مطرح هستند که خداوند ایشان را به عنوان اسوه و الگو برای ما معرفی کرده است؛ از این رو به مناسبت ۲۸ صفر سالروز شهادت امام حسن مجتبی علیه السلام که به کریم اهل بیت (ع) متصف شدهاند به بررسی معنای کرامت می پردازیم.کریم به معنای بخشنده و بزرگوار یکی از صفات خداوند است به این معنی که از گناهان بندگان خود گذشت میکند و نادیده میگیرد و به بندگان خود سود میرساند و عطا و خیر او تمام نمیشود؛ و به همین منظور این صفت خداوند در رابطه با قران نیز به کار رفته است زیرا معارفی را به ما می آموزد که برای زندگی این جهانی و آن جهانی ما مفید است و به ما سود و منفعت می رساند و هدایت را شامل حال ما می کند.در میان اهل بیت(ع) نیز اگرچه همه آنها مظاهر صفات خداوند در زمین هستند اما هر کدام بنابر اقتضای زمان معلم فصلی از فصول قرآن و نشان دهنده وصفی از اوصاف کمال و جلال خداوند هستند بنابراین در میان اهل بیت(ع) امام مجتبی علیه السلام کرامت خدا را به ظهور و بروز رساندند و به صفت کریم اهل بیت (ع) معروف شدند.امام مجتبی علیه السلام انفاق در راه خدا را در انواع مختلف به نمایش گذاشتند و مواسات به معنی بخشش بخشی از اموال، مساوات به معنی بخشش نیمی از اموال و ایثار به معنی بخشش کل دارایی خود در راه خدا را به صورت عملی به مردم آموزش دادند.در روایت است که مردي خـدمت امام حسن علیه السـلام شـرفیاب شـد و عرض کرد ای فرزند امیرالمؤمنین(ع) ت

حسین حسنی: همانطور که توحید یکی از بنیادی ترین اصول اعتقادی اسلام و به معنای یکتایی و بی مانندی خدای متعال در همه ابعاد ذاتی، صفاتی، افعالی و عبادی است و بنابر برهان تمانع، تعدد خدا موجب فساد در زمین، برتری جویی پیروان هر یک از خدایان در زمین و ارسال رسل از طرف هر کدام از خدایان می شود در اداره هر جامعه منسجمی نیز وحدت حرف اول را در پیشرفت و تعالی به سمت اهداف و آرمانها میزند.توحید و وحدتی که در اعتقاد، انسان را از فساد اعتقادی نجات می دهد در جامعه نیز عامل پیشبرنده به سمت آرمان ها و عامل بازدارنده از فساد، تباهی و پسرفت است و این قانون در اسلام نیز بسیار مورد توجه قرار گرفته است و آیات و روایات فراوانی به این اصل ثابت و پایدار تأکید کرده اند.مهمترین آیه ای که به اصل وحدت در جامعه اشاره کرده است آیه ۱۰۳ سوره مبارکه آل عمران است که پس از اختلاف دو قبیله اوس و خزرج نازل شد و می فرماید « و اعتصموا بحبل الله جمیعا و لا تفرقوا…؛ به ریسمان الهی چنگ زنید و پراکنده نشوید…» و در روایات مراد از ریسمان الهی را قرآن و اهل بیت علیهم السلام بیان کرده اند؛ در حدیث ثقلین آمده است که قران و اهل بیت علیهم السلام دو چیز گرانبهایی هستند که از هم جدا نمی شوند و هر کس به این دو چنگ بزند گمراه نمی شود.همچنین آیات متعدد دیگری نیز بر این اصل جامعه ساز و پیشبرنده دلالت دارند که از جمله آنها می توان به آیه «إِنَّ هذِهِ أُمَّتُکُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَ أَنا رَبُّکُمْ فاعْبُدُونِ؛ به درستی که همه پیامبران امّت واحدى بودند و پیرو یک هدف؛ و من پروردگار شما هستم؛ پس مرا پرستش کنید »(۹۲، انبیاء)، اشاره کرد. همچنین آیه ۱۰ سوره مبارکه حجرات که می فرماید «إِنَّما الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ، مؤمنان همه برادران ی

حسین حسنی: اصل توحید و وحدت از اصول اساسی زندگی بشر از نگاه اسلام است به این معنی که خداوند یکی است و همه موجودات و قوانین طبیعت آفریدگان خداوند واحد هستند و یک مسیر برای تعالی و پیشرفت بشریت وجود دارد و آن راهی است که خداوند از طریق انبیاء برای انسان بیان کرده است.بنابراین علوم وحیانی که از طرف خداوند بر انسان نازل شده است به شرط عدم تحریف، علوم واقعی و خلل ناپذیری هستند که به شناخت انسان از دنیا و طبیعت کمک می کنند و راهنمای زندگی مادی و طبیعی انسان میشوند و سایر علوم که بر حسب تجربه در این جهان انسان به آن دست پیدا کرده است در سایه علوم وحیانی به درستی شناخته می شوند و راهگشای انسان خواهند بود.وحدت حوزه و دانشگاه که با این لفظ بعد از انقلاب اسلامی ایران و توسط شهید مفتح شهرت یافت در حقیقت به معنای وحدت علوم خدایی و علوم انسان یافت است و این همان روشی است که در زمان اوج شکوفایی علم در اسلام وجود داشت و سبب مرجعیت علمی جهان اسلام و اندیشمندان مسلمان شد.دوره ای که نه علوم وحیانی نفی می شد و نه علوم تجربی و یافته های انسانی و این دو در کنار هم در مکتب خانه ها به بلوغ می رسیدند و از میان دانش آموزان آن زمان دانشمندان زیادی را به جامعه معرفی می کردند که گره از کار دنیا و آخرت مردم باز می کردند.نفی هر کدام از دو علوم وحیانی و تجربی در جوامع دانشی اسلام ضربات مهلکی را به این جامعه مترقی در آن دوره وارد کرد که قرن ها اسلام را به عقب رانده و توهم عدم کفایت دین برای اداره جامعه را به وجود آورد.ابتدا این علوم تجربی بود که با اندیشه سلفی گری و اخباری گری از جوامع دانشی اسلام کنار رفت و نتیجه آن عقب ماندگی اسلام در علوم تجربی بود و در ادامه در عکس و العملی ناشیانه با تأسیس مدرسه دارالف